Henüz on yaşındaydım. Hep dinlerdik, evdeki üç beş kaset arasında çoğunluk ondaydı. 7′den 77′ye adlı, çocukları çıkartıp şarkı söylettiği programı unutmak mümkün mü?….
On yıl geçmiş. Koskoca on yıl. Hala en sevdiğim parçalara, sıkılmadan tekrar tekrar dinlediğim şarkıların sahibi. Çocukluğumun uzun saçlı amcası. Adı gibi en büyük barış sembollerinden birisi. Ne kadar söylersek az Barış MANÇO hakkında…
Ben henüz on yaşındaydım çocukluğumun uzun saçlı amcası aramızdan ayrıldığında. Bir okul sabahı, ağlayarak gitmiştim okula. Çünkü bir yıldız ayrılmıştı aramızdan. Dökülen göz yaşlarımın ne kadar değerli olduğunu şimdi daha iyi anlıyorum. Çünkü aliem dışında yaşadığım hiç bir kayıp için göz yaşı dökmemiştim. Ne o güne kadar, ne de o günden sonra.
Bir kol düğmem olmadı. Sanırım kol düğmelerini uzun bir süre sadece Barış MANÇO şarkısı olarak bildim….
“Bir dünya ki, haklı haksız karışmış” derdi, ne de haklıymış =)
Bende 17 yaşındayım.
Biz onu hatırlıyoruz, yaşatıyoruz. Çünkü biz, adam olacak çocuklarız..
Ama ülkemizde şuan o kadar adam olmayacak, olamayacak insan doluki…
Bir ülkeki, haklı haksız birbirine karışmış,