Şuan Ankara Tren Garında İstanbul’a gitmek üzere trenimi beklemekteyim. Ailemden bir çok kez kısa süreliğine uzak kalmış olsam da, bu kadar uzun bir süre planlı uzak kalmam ilk defa olacak.

Yaşamadan kolay gelen şeyler yaşayınca zor oluyorumuş meğer. Evden çıkmadan annemin dolmuş gözlerini görünce çok değişik oldum. Umarım bu yeni yaşantım hem bana hem aileme hayırlı olur.

Artık uzun bir süre Ankaradan uzaktayım. Hiç özleyeceğimi sanmadığım bu şehri belki de çok özlerim. Ankarada bulunan tüm dostlara bana verdikleri değer ve yardımları için çok çok teşekkür ederim. Görüştüğüm, görüş(e)mediğim arkadaşlarımdan ve çevremden ayrılmak sandığım kadar kolay değilmiş.