Bugün nedendir bilinmez küçüklüğümü hatırlarken buldum kendimi. Keşke şuan elimde olan fotoğraf makinası o dönemlerde elimde olsaydı da eski Keçiöreni fotoğraflaya bilseydim.
Gerçi sanırım şuan ki Keçiören eskisine oranla çok daha güzel. Aslında değişen veya kaybolan şey yaşadığım kent değil. Değişen sanırım benim, ve şuan yetişen çocuklar.
Eskiye bakıp hatırladığım bir çok şey var. Fakat hepsinin içerisinde oynadığımız oyunlar, yaptığımız yaramazlıklar diye sıralayabileceğim şeyler var. Şimdi ise sokaklarda çocuk sesi duymak pekte kolay değil. Eskiden yaz geldiğinde sokaklarda futbol oynayan çocuklar olurdu. Sanırım şimdi hepsi internet cafelerde pes oynuyorlar veya counter strike, urban tarzı oyunlar oynuyorlar.
Biz yaz akşamlarında oturduğumuz binanın arkasında arkadaşlarla oturup bir birimize bir şeyler anlatır dururduk. Abilerimiz bizleri korkutan hikayeler uydururlardı, fakat şimdi çocuklar fifa oyununda attıkları golleri, need for speed ile yaptıkları rekoları anlatır olmuşlar. Daha vahimleri de var elbet. Bir birlerine magazin haberlerini anlatan çocuklar 
.
Bir dönem mahalle takımının gözde kalecisiydim . Yaz dönemlerinde yan binadaki komşularımızla maç yapardık. Küçüklüğümden aklımda kalan en büyük olay ise bir okul çıkışı dayım ile olan sohbetimdir. Kaçıncı sınıftaydım hatırlamıyorum bir bilemedim ikinci sınıftı sanırım. Dayım bana bir hayalimi sormuştu, bende atlara binmek istediğimi söylemiştim. Bu cevap üzerine dayım “Neden atlar, bence arabaya binmek olsun hayalin” şeklinde bir cevap ile karşılık vermişti. Her dayı – yeğen arasında geçebilecek bir diyalog belki. Fakat hala bir ata binememiş olmam ve henüz emniyet müdürlüğünden almadığım bir ehliyetim olduğu düşünülürse gerçekten hayal olduğunu anlıyorum. Ve bu noktada bu diyaloğun benim için önemi ortaya çıkıyor. Kim bilebilir belki bir gün bir ata binerim. Ve ya İbrahim Sadri’nin adını hatırlayamadığım bir şiirinde bahsettiği gibi sırf hatırası kalması için binmem.
Bir çocukluk arkadaşım olmadı. Belki de çocukluğumun geçtiği apartmanın tamamı ile akrabalardan oluşmasının bir sonucu bu. İçimde bir keşke de yok bu konu ile ilgili ama yazmak istedim işte. Belki bu yüzden hep kendimle vakit geçirmeyi sevdim. Orta okulda hafiften başlayan lisede ilerleyen şu dönemlerde duraklamış şiir yazma maratonu da sanırım bu yalnızlıktan olsa gerek. Hatta bilgisayar ile ilgili olmam bile buna bağlı olabilir. Kitaplara olan düşkünlüğümde. Hatta 22 Mayıs günü Akın abi ile yaptığımız sohbet sırasında 150 bin kitabın yazar ve arka kapak bilgilerinin elimde olduğunu ve bunları kaybettiğimi söylediğimde verdiği “seni doğru dürüst bilirdim sende deli çıktın” tepkisinde belirttiği delilikte buradan gelmedir kim bilebilir…
Şimdilerde baktığımda ise geçmişte ki ben ile şuan ki ben arasında çok büyük farklar yok. Düşüncelerim zaman zaman değişse bile hep o yalnızlığı seven bir insanım.
Küçüklüğümden özlediğim şeyler ise, her akşam ailecek oynadığımız isim şehir oyunu, sokakta saklambaç oynaşımız, kuzenlerle birlikte oturup oynadığımız bilimum milyoner, borsa vs oyunları… Tabi birde her cuma okuldan çıkıp dayımda soluklanırken oynadığımız atari seansları. Sanırım gamestart marka ateri vardı. Büyük kuzenimde ise kara kutu denilen kasetsiz cihazlar . Pembe uçak oyunları filan.
Şimdilerde önümdeki notebookun kapağını kapattığımda yine kendimle baş başa kalıyorum. Fakat kitap okumak, şiir yazmak gibi sevdiğim şeylerle uğraşmak pekte çekici değil.
Bakalım ilerleyen zamanlarda neler yazacağım bu konu ile ilgili….
Son yorumlar