Özgür Kuru

Uzun süreden beri 64 Bit işlemci kullanmaktayım. Fakat ne Windows ne de Linux ortamında hiç 64bit işletim sistemlerini deneme fırsatım olmamıştı. Belki de ihtiyaç duymamıştım. Fakat son dönemlerde özellikle Pardus artık 64 bit desteklesin istekleri benim merakımı arttırdı. Yazılıp çizilen 2 üzeri 32 ve 2 üzeri 64 rakamlarının verdiği farkı hissetmek adına bir şeyler yapmak istedim. En kısa sürede indirebileceğim bir 64 bit işletim sistemi arayışına girdim. Aslında pek arayışa girdim denilemez hemen bir Ubuntu’yu indirmeye aldım. Zaten uzun süreden beri bir kaç arkadaşım özellikle Ubuntu yu denemem gerektiğini söyleyip duruyordu, bu vesile ile denemiş olacağım. Ayrıntılara geçmeden önce bir şey söylemek istiyorum, deneyimli kullanıcılar kızacak belki ama Pardus bana Ubuntudan daha başarılı geldi. Ayrıntılara girecek olursak, bir defa Ubuntu aşırı yavaş kurulan bir sistem. İşin garibi kurulduğunda gelen programlar o kadar az ki “bu yavaşlık nerden geliyor…” dememek elde değil. Birde işin 64 bit tarafı varki hayretler içerisinde kaldım. 64 bit özelliği bir yana, bu kadar az program bu kadar yavaş kurulurmu bilemedim. Ubuntuda gözüme hoş gelen bir şey söz konusu, kurulum sırasında “Root” şifresi istemiyor. Ben sistemi kurduktan sonra atadım. Gerçi aklıma bir soru işareti takıldı. Kullanıcı yöneticisinden baktığım zaman “Root” şifresiz olarak gözüküyordu. Gerçi birde kilitliydi. Ama şimdi düşününce bir Linux sistemde “Root” kilitlide olsa şifresiz olması ne kadar doğru ve güvenli tartışılır. Sonuçta ben deneyimli sayılacak bir kullanıcı olduğum için kullanıcı yönticisinden root şifresini verdim. Peki ya son kullanıcılar bunu nasıl farkedecek bilemiyorum. Ayrıca olur olmadık yerde şifre sormuyor. Bu özelliğin kolay kullanım açısından iyi olması doğru, fakat işin güvenlik tarafında benim yine çekincelerim oluştu. Tamam, olur olmadık yerde zırt pırt şifre sorulması çok hoş olmuyor ama ağa otomatik bağlanırken bari ilk bağlantıda sorar sistem. Güvenlik denetimi konusunda bana göre Ubuntu çok başarılı değil. Kullanıcı rahatlığı göz önüne alınmış bes belli ama aşırıya kaçıldığı görüşündeyim. Tabi birde masaüstü olayı var. Gnome masaüstünün hakkını vermek lazım KDE’ye göre daha hızlı. Fakat program sayısına gelince KDE kadar çok çeşit var mı bilemiyorum. Hep başarıyla söz edilen bir yapısı var Ubuntu cd lerinin. Hem çalışan hem kurulan cd olarak görev yapabiliyor. Bu özelliği ilk duyduğumda gayet hoşuma gitmişti. Fakat deneyince içimden şöyle demek geldi “yahu, bu kadar az programı kurduktan sonra ne anladım bir cd içinden her ikisinde çıkmasını”. Gerçi Pardus kadar bol seçenek sunmasada istenilen işleri yapmaya yetecek kadar uygulaması var. Ama göz bi kere bolluğa alışmış . Ayrıca cd üzerinde çok hantal kalıyor Ubuntu. İlk olarak çalışan cd üzerinden deneyeyim bakalım nasılmış dedim. Sistem açılana kadar ya ben bunu kurayım en iyisi diyerek reset atıp kuruluma geçtim. Ayrıca ne açılırken, ne kurulurken ayrıntıları göstermiyor, “ESC, alt+f2, alt+ctrl+f2″ kombinasyonlarını denediysemde nafile. Belki ben ilk kez Ubuntu kullandığım için bilemedim hangi tuş kombinasyonunu kullanacağımı. Çok fazla eleştiri yaptım sanırım. İyi yanlarıda mevcut Ubuntu’nun. Bir çok şeyi otomatik yapıyor. Sistem araçlarıda daha ayrıntılı olarak yapılandırılmış. Hızı konusunda ise çok bir şey demeye gerek yok. Daha hızlı bir kullanımı var. Bu sanırım büyük ölçüde 64Bit desteğinin tam olmasından kaynaklı. Tabi Gnome masaüstü ortamınında etkisi var. Henüz 223 paketten oluşan güncellemeleri tamamlamadığı için paket depolarını inceleme fırsatım olmadı. Fakat genel olarak Ubuntu çok hoşuma gitmedi diyebilirim. Zaten ilk izlenim önemlidir derler. Bu kadar yavaş bir sistem kurulumu bana illellah dedirtiyor . Üstelim 64Bit ve kurduğu dosya sayısı oldukça az. Buna rağmen bu kadar yavaş bir kurulum beni oldukça şaşırttı. Okadar çok paketi içinde barındıran, 64Bit desteğini kullanmayan bir Pardus 15-20 dk da kuruluyorya, Ubuntu kurulumundan sonra Pardus’un 64 bit desteğini daha çok merak etmeye başladım.