Tabi her yeni karar bir şeyleri tetikliyor. Eğer bu kararınız şehir değiştirmek ise bazen insanlara veda etmeniz de gerekiyor. Gerçi ben veda sözcüğünü kullanmayı pek sevmiyorum, çünkü Ankarada yaşayan tüm sevdiğim insanlarla iletişimimi her zaman devam ettireceğim. Ama tabi gitmeden öncede elimden geldiğince hepsiyle görüşmeye çalışacağım.

Bugün bu amaçla, uzun bir süredir görmek istediğim Fulya hocamı ziyarete gittim. Gerçi yoğun bir dönemde gitmiş olmaktan dolayı biraz suçluluk hissediyorum kendimde bu yüzden beni kabul ettiği için kendisine teşekkür ediyorum. Her zaman olduğu gibi yine bir öğretmenden çok bir abla gibi tavsiye ve önerilerde bulunurken bir taraftanda cesaretlendirmeyi ihmal etmedi . Kendisine yoğun zamanında bana da yer açtığı için ve güzel tavsiyeleri için teşekkür etmek bir de yeni evi için hayırlı olsun dileklerimi iletmek istiyorum. …

Gerçi basit düzeyden daha ileri adım atamadık bu konuda. Ama mantığı açısından bana daha kolay geliyor. verileri alıyorsunuz, hafızalar aracılığı ile depoluyorsunuz, bayraklarını kontrol ettiriyorsunuz , kısaca atlatıp, zıplatıp, kontrol ettirip işlemleri yapıyorsunuz.

Boş vaktim oldukça (Python, Java ve Php den vakit kalırsa) sanırım assembly çalışmaya başlayacağım.

Hazır konu üniversite yıllarından (6 ay oldu mezun olduğum amma eskiymiş gibi oldu ) açılmışken biraz bahsedip içimdekileri paylaşmak istiyorum.

Güzeldi, hoştu,  iki yıl geride kaldı işte. Hacettepe havasını alabilmiş olmak gerçekten güzel. Her zaman ki gibi az bir kaç dost edinerek, hocalarla iyi diyaloglar kurmuş olarak mezun oldum. Hala hocalarımla görüşür, bilgi alış verişinde bulunurum. Yeri gelmişken, danışmanım Fulya Battal’a, Onur Ulusoy, Tolga Altınöz hocalarıma bir kez daha teşekkür edeyim. Benim gibi bir öğrenciyle uğraşmak oldukça zor biliyorum. Sürekli ileri düzey sorular soran, yeri geldiğinde öğrenci temsilcisi sıfatı ile yorumlar yapan bir öğrenci çok baş ağrıtıcı oluyor. Tabi birde aşırı konuşkan oluşum ayrı bir sıkıntıydı sanırım ..

Neyse, okulda güzel anılarımız oldu, kötüleride tabi. Ama herşeye değerdi. Bir daha aynı ortamı yaşamak istermiyim sorusuna ise cevabım kesinlikle hayır olacaktır. Niye derseniz, anılar bir kere yaşandığında güzel olur. Yaşanır, biter ve ulaşılamaz olurlar. Bence o halleriyle daha güzeller. Herşey o geçmiş penceresinde kalsın isterim hep. Geçmiş işte adı üstünde, tekrar yaşayarak amerikayı yeniden keşfetmenin bir mantığı yok sanırım .

Üniversite çok olgunlaştırdı, çok tecrübe katkı. İnsanları tanıma yetimi oldukça geliştirdi.

Öyle böyle geçti ve gitti. Artık anılardan ibaret…

Özellikle ana yoldan öğrenci evlerinin beyazlarla kaplanmış çatıları tipik Beytepe manzaralarından sanırım. Ah biraz daha az rüzgar olsa daha iyi olacak sanırım. Neyse fotoğraf makinemi getirmeyi akıl etmemiş olmama pişman olarak kampüs içerisinde bir tur atarak özlem giderdim diyebilirim.

Lafı fazla uzatmadan birazda Biyoloji Topluluğu ile yaptığımız çalışmalardan bahsetmek istiyorum. Biyoloji Topluluğu başkanı Kürşat ve yönetim kurulu üyesi olan Yasemin ile Biyoloji bölümünün şahane bilgisayar laboratuvarına geçmek üzere bölüm binası önünde buluştuk. Bölüm binası gerçekten ilginç ve eğlenceli bir yapıya sahip. Koridorlarda kemikler, böcek türlerine ait panolar mevcut. Sanırım fobilerin hobilere dönüştüğü nadir bölümlerden biridir… Neyse gelelim tamamı Apple Macos X ile donatılmış bilgisayar laboratuvarına. İnternet hızı biraz yavaşta olsa Apple dünyasının vermiş olduğu o şahane tasarım ve güzelliğe hayran kalmadım desem yalan olur sanırım. Çalışma sistemleri de çok hoşuma gitti doğrusu. Her öğrenci, öğrenci numarasını ve şifresini giriyor ve sunucuda bulunan kendi hesaplarına direk olarak bağlanıyor. Gayet hoş bir uygulama (Artık beş bilgisayar kapasiteli odama bende böyle bir sistem kursam fena olmaz…).

Biraz sohbet, biraz şamata içerisinde çalışma yaptık. Gerçekten güzel ve gayet neşeli bir gündü. Hacettepeyi gerçekten özlediğimi bir kez daha fark ettim. İnşallah yine Beytepe ile yollarımız kesişir..